Stop Politie – Hike Zion NP

Een verslag zonder foto’s, het inladen wou gewoon niet lukken, en ik wou deze dag graag online hebben, hoe en wat lezen jullie vanzelf wel.. Ik voeg de foto’s later toe!

Vanmorgen hadden we de wekker om half 7 gezet, na een ontbijtje en opruimen reden we mooi om half 8 weg. Het was aardig fris buiten, maar toen de zon doorkwam was het ook zo warm. Onze eindbestemming van vandaag is Zion Np. Maar eerst een kleine 4 uur in de auto over de prachtige scenice UT12 way, het was inderdaad prachtig en spannend, er liepen weer wat bambi’s over de weg en de gordels zijn goed getest.. De bambi’s stonden aan de zijkant maar je verschiet toch als je ze niet opmerkt.. En even later werden we ook gewaarschuwd voor open ranch wat inhoud dat er koeien kunnen lopen, en die liepen er, wel een stuk of 100 in het vizier, toch een leuk gezicht, we kunnen wel zeggen dat we genoeg wildlife zijn tegengekomen deze vakantie, en ook nog wat actie maar daar over later meer, ik zeg alleen: zwaailichten..

Om half 12 waren we bij de ingang van zion np, en we wilden vandaag de angels landing trail lopen. In zion canyon mogen geen auto’s rijden, daarvoor hebben ze een uitstekend shuttle bus systeem ontwikkeld. We wilden onze auto parkeren bij het visitor center maar dat was vol, stond ook aangegeven, alleen namen wij toch een kijkje, je weet maar nooit.. En wat we daar aantroffen: Ruzieende amerikanen! Over een parkeerplaats, het ging er flink op qua woorden, dit gebeurd dus ook hier en niet alleen in Nederland op zaterdagmorgen bij de AH. We zijn mooi doorgereden naar Springdale waar we de auto wilde parkeren, op een gegeven moment hoor ik Rick zeggen: K*t ik heb me gordel niet om, en ik zie in de spiegel zwaailichten, we werden staande gehouden! Dan knijp je m toch even, de politie/parkranger kwam naar Rick toegelopen en vroeg of hij wist hoe hard je in het park mag rijden, euh 35? No sir, 25mile p/h.. O,  Rick moest zijn rijbewijs afgeven en hij wou het huurcontract zien, en vroeg ons om even te blijven wachten.. En allerlei scenario’s gingen door ons hoofd. “Shit dat word minder shoppen in Vegas” “K*t straks moet ik 2 dagen zitten”  Afijn de aardige meneer kwam terug en Rick kwam ervan af met een waarschuwing, de gordel had Rick al meteen omgedaan en daar werd gelukkig niets van gezegd.. O by the way Rick reed 39.. Oepss.. Eind goed al goed, maar de schrik zat er toch ff in..

 

We parkeerden de auto, aten een broodje, ik kleedde me om, het was toch al een graad of 30, rugzak met water en snacks en zo liepen we naar het visitor center waar we op de shuttle bus stapte om er bij de halte Grotte uit te stappen. Veel gelezen over de angels landing trail en vorig jaar zeiden we al, volgend jaar gaan we die trail lopen… En zo geschiedde.. Het heeft wat zweetdruppels,inspanning,doorzettingsvermogen en vloeken gekost maar we zijn tot Scouts overlook gekomen!! En dat was voor ons beide het doel, om vanuit daar te bekijken of we ook daadwerkelijk angels landing wilden proberen.

 

 

 

 

 

De trail begint meteen met stijgen, op zich het eerste kwartiertje ging wel, we hadden al wat oefening in de benen zitten, maar dan komt het.. We moeten steeds hoger en stijler, en het was bloedjeheet in de zon bijna geen schaduw en ik had het idee dat mijn hart uit me borst kloptte.. Een tandje minder dus. En zo besloten we om op een rustiger tempo door te lopen, ik moest en zou die scouts overlook halen. En we zijn vaak gestopt in dat beetje schaduw wat er was, en zo was het aardig vol te houden. Maar dan word het beste voor het laatst bewaard: Walters wiggels! Jawel 21 bochten kort op elkaar en flink steil. Hiephoi!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat waren we blij toen we de top hadden bereikt, een prachtig niet te omschrijven mooi uitzicht, en weer een gevoel van trots! En dan komt de vraag gaan we verder, na enige twijfel besloten om het niet te doen.. dat laatste stuk gaat steil omhoog en er hangen kettingen waaraan je je vast kan houden, dat stuk zou op zich nog gaan alleen vauit daar word het smaller en op grootte hoogt met aan beide kanten een diepe afgrond, nee ik raak denk ik in paniek. En Rick zag het ook niet zo zitten, we waren redelijk gesloopt van de tocht omhoog. Na wat foto’s en een korte stop zijn we aan de afdaling begonnen, en die ging natuurlijk een stukje makkelijker.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eenmaal beneden aangekomen was het half 4 en wij zijn half 2 aan de tocht begonnen, netjes gedaan. We zijn in de shuttle bus gestapt en bij het visitor center uit gestapt, magneetje gekocht en toen naar de auto. Naar het best western gereden, ingecheckt, op de kamer gekomen en niets meer gedaan, we waren kapot.. ff gedoucht, een pizza gegeten en in een doggybag mee terug, nog een ijsje en yoghurt gehaald, en nu typ ik het verslag en Rick kijkt tv.

Morgen naar Las Vegas, heerlijk! Maar eerst een stop in het valley of fire state park!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s